We hebben een heerlijke week met onze jongste zoon maar voordat we hem terugbrengen naar het vliegveld besluiten we een bezoek te brengen aan Xanthos één van de belangrijkste steden van het oude Lycië.  Patara, de plaats die we eerder bezochten ligt iets meer dan 10 kilometer van Xanthos af en was een belangrijke haven voor deze stad. Xanthos bestond al in de 8e eeuw v.Chr. en lag aan de rivier de Xanthos, nu de rivier Eşen Çayı. In 545 v.Chr. werd de stad door de Perzen belegerd. Volgens Herodotus, een geschiedschrijver uit Bodrum 484–425 v.Chr.,  kozen de inwoners ervoor hun eigen stad te vernietigen en zelf voor de dood te kiezen in plaats van zich over te geven. Later kwam Xanthos onder Alexander de Grote en vervolgens onder Griekse en Romeinse invloed.

Vanuit Side rijden we via Antalya, waar we onze jongste zoon op het vliegveld ophalen, naar Kalkan. Hier hebben we, net als vorig jaar, een week een appartement met zwembad gehuurd. Heerlijk een beetje zwemmen, een boek lezen en....toch willen we na een paar dagen ook iets anders en met behulp van een Turkse vriendin huren we een boot. We rijden naar het kleine haventje Üçağız en daar wacht de kapitein en zijn vrouw al op ons. We stappen op de boot, wat een luxe zo met zijn drietjes, en varen  naar de plaats Kaleköy (het oude Simena), dit is een gezellige plaats met bovenop de berg een indrukwekkend Byzantijns kasteel.

De oude stad Side ligt op een schiereiland en is in de 7de eeuw v.c. gesticht door Griekse kolonisten uit Cym . Vanwege de ligging werd het een belangrijke havenstad. Na de Grieken leefde er de Perzen en daarna de Romeinen. De Romeinen bouwden tempels, badhuizen, een marktplaats en een groot theater. Omdat we een hotel hebben op het schiereiland mogen we met de auto door de poort in de stadsmuur maar na het uitladen van de bagage moet deze buiten de oude stad geparkeerd worden. Wat Side bijzonder maakt, is dat de badplaats letterlijk tussen en op de antieke overblijfselen ligt. Oude zuilen en stadsmuren staan naast restaurants, winkeltjes en kleine hotels. Je wandelt vanuit het centrum zo tussen de resten van de duizenden jaren oude stad naar de haven en de Tempel van Apollo aan zee. Ons hotel, het Nomad, heeft een glazen vloer waar doorheen je de restanten van de oude stad ziet.

En dan is het vakantie, net als vorig jaar gaan we een week naar Kalkan. Onze jongste zoon zal ook dit jaar naar Antalya vliegen en week samen met ons genieten van zon en zee. We besluiten om een paar dagen eerder te vertrekken en die door te brengen in Side. Niet in een 5 sterren all-inclusive (die heb je hier heel veel) maar een klein boetiekhotel op het schiereiland midden in de oude stad. Omdat we goed kunnen doorrijden stoppen we eerst bij de waterval van Manavgat, het water is zo -reclame - blauw/groen! Aan de rand van de waterval blijven we lunchen om daarna richting Side te vertrekken.

De meeste mensen, zowel Turkse als buitenlanders, zeggen allemaal: "In tegenstelling tot Istanbul heeft Ankara geen bezienswaardigheden". Als ik ze dan mijn foto's laat zien of ze lezen mijn blog dan zijn ze heel verbaasd.  Zo is het bij de meeste mensen onbekend dat er in de stad een grot gevonden is. De 'Tulumtaş-grot' ligt in het district Gölbaşı, ten zuiden van Ankara. De grot werd in 1992 bij de aanleg van de Ankara Çevre Yolu (de rondweg om de stad),  ontdekt. Voor de aanleg van de weg werd in de omgeving een steengroeve geëxploiteerd om bouwmateriaal te winnen. Tijdens een dynamietexplosie kwam er een opening naar een verborgen grot tevoorschijn. Deze grot is een natuurlijk verschijnsel dat miljoenen jaren geleden in kalksteen is ontstaan. Binnen zie je indrukwekkende stalactieten, stalagmieten en zuilen. Er is sinds 2023, dus heel recent, een klein gedeelte van de grot opengesteld voor publiek. Op een mooie zondagochtend rijden we naar Gölbaşı. Het is even zoeken maar dan vinden we de grot. We zijn de enige bezoekers en hoewel het niet heel groot is, is het toch best bijzonder om weer een bezienswaardigheid in Ankara ontdekt te hebben. 

Tegenover het tweede parlement ligt een heel mooi geel gebouw, het Ankara Palace , geopend in 1928. Na vergaderingen in het parlement kwamen de politici hier bij elkaar voor thee en koffie maar ook kunstenaars en diplomaten kwamen hier graag. Later werd het een staatsgastenverblijf en nu is het een museum en dus leuk om te bezoeken. Even is er discussie over wel of niet betalen maar omdat ik een Turkse ID heb hoef ik uiteindelijk toch niet te betalen, het is altijd weer een verrassing. Het gebouw met de historische zalen is mooi om te zien. Binnen worden in vitrines voorwerpen, uit begin tijd van de Republiek, gepresenteerd. Een mengelmoes van helmen, schilderijen, boeken, porselein en keramiek. Ik vind vooral de vazen mooi om te zien, ik zou er wel een plaatsje voor kunnen vinden in ons appartement. 

Na mijn bezoek aan het Eerste en Tweede Parlement zou het toch wel heel interessant zijn om ook aan het huidige parlement een bezoek te brengen. Afgelopen voorjaar was er een gelegenheid om samen met een groep expats een rondleiding te krijgen en natuurlijk heb ik me daar meteen voor aangemeld. Het gebouw is gigantisch met, marmer,koper en turquoise details. Hoewel rood en wit de nationale kleuren van Turkije zijn, wordt turkoois, de kleur waaraan Turkije zijn naam dankt, veel gebruikt in de Turkse kunst, architectuur en staatsdecoratie.

Als je vanaf het kasteel naar beneden loopt, ligt onderaan de heuvel het Eerste parlementsgebouw van Turkije. Turkije maakte begin 20ste eeuw deel uit van het Grote Ottomaanse Rijk. Nadat het de Eerste Wereldoorlog in 1918 verloor, ze vochten aan de kant van Duitsland,  werd het land onder de overwinnaars verdeeld en bezet. Mustafa Kemal begon daarom in 1919 de Turkse Onafhankelijkheidsbeweging waarbij Ankara het centrum van het verzet werd. In een eenvoudig stenen gebouw in Ulus, 'het Eerste Parlementsgebouw', werden de belangrijkste besluiten van de Onafhankelijkheidsoorlog genomen, werd Ankara op 13 oktober 1923 tot hoofdstad benoemd en werd op 29 oktober 1923 de Republiek uitgeroepen.

Rond het kasteel ontstond de wijk Ulus.  Met zijn smalle straatjes, markten en herbergen en werkplaatsen is dit van oudsher het handelscentrum van Ankara. Als je van uit de stadspoort loopt, kom je op een plein met overdekte kramen met tientallen specerijen en kruiden. Hier vind je ook het beroemde Divan hotel en enkele museums waar ik later over zal schrijven. Via de kleine straatjes, met stoffen en koperwaren, lederwaren etc..loop je naar de goud-straat, een straat met de éné na de andere juwelierszaak, de stoffen-straat of de straat met huishoudelijke artikelen. 

Ankara ligt midden in Turkije en heeft een geschiedenis van meer dan 3000 jaar. Het is één van de oudste steden van Anatolië. Door de centrale ligging was het een belangrijk handelskruispunt. De stad werd door de eeuwen heen bewoond door verschillende volken, zoals de Hettieten, Frygiërs, Galaten, Romeinen, Byzantijnen, Seltsjoeken en de Ottomanen. De sporen van al deze volkeren zijn nog steeds in en rondom Ankara te vinden. 

We wonen al 2 jaar in Ankara en toch heb ik nog maar weinig over deze fijne stad geschreven. Hier ga ik, nu we verhuisd zijn naar een ander appartement, verandering in brengen. We woonden op een mooie plek in Çankaya,ideaal gelegen vlak naast Atakule, hier heb ik eerder over geschreven en vanaf het appartement liep je in een half uur naar leuke winkelstraten of in 10 minuten stond je in een groot park. Het gebouw (links), Portakal Çiçeği Residence is een modern gebouw dat opvalt in Ankara. Helaas is er achterstand in onderhoud waardoor we soms een aantal dagen geen water of geen elektriciteit, hadden. Best te doen, maar niet als je op de 16de  verdieping woont en steeds al die trappen moet lopen. Toen bovendien ook nog regelmatig het brandalarm afging, ook ’s nachts, voelde het niet meer fijn en veilig om daar te wonen. Daarom zijn we in mei verhuisd naar een kleiner maar mooi en nieuw appartement. Nu heb ik weer zin en tijd om te schrijven. Een nieuwe start dus.

Dan stappen we de bus in en rijden naar Erzurum, waarvandaan we vanavond terug naar Ankara zullen vliegen. Onderweg maken we een korte stop bij het Sarıkamış Şehitler Anıtı, het martelaren monument ter herdenking van de gesneuvelde Ottomaanse soldaten die in de barre winter van 1914-1915, WO1, Rusland in de Kaukasus probeerden aan te vallen. Door extreme kou tot -30°C en slechte voorbereiding stierven tienduizenden soldaten, velen door bevriezing. Het martelaren monument symboliseert opoffering, verdriet en nationale herinnering.